آغازي بر يك پايان!!

محمد — Mon, 01 Jan 2007 00:41:00 GMT

بنام حضرت دوست كه هر چه هست از اوست!!

آسمان ابري نه آسمان تاريك و ابري اونم از ابرهاي سياه و خفن كه ميخوان شروع كنند به گريه كردن نه! به باريدن و شيون كردن و سر خودشون زدن و رعد برقي هم در كار نيست ........

اين آسمون كه گفتم مثل همون دل بي قرار و آماده ريزشه من خونه خرابه !!

مثل تيم ملي كه با گل الكي كه خورد شيرازش پاشيد منم همونم قبل از از هم پاشيدن ........

ترس تمام وجودم رو گرفته .......................... شايدم ترس نيست ميشه گفت ياس .....

نه همون ترسه ...ترس از آينده.................

خشم از گذشته ...بي اراده بي تحمل......

با هر تلنگري كه از دور ور يا ميخورم مثل دريا متلاطم ميشم .........(تلاطم رو نوشته بودم طلاتم ديدم موجا برعكس ميرن ميان نگاه كردم عيب تو همون ط و ت بود)

غرٌان و بي رحم ........آماده براي دريدن و بلعيدن يك كشتي اقيانوس پيماي نفت كش (اميدوارم مقياس كشتي رو خوب گفته باشم.......«نه مثل اينكه دست به طنزم هنوز خوبه !! الهي شكر كه حداقل وقتي تو آينه نگاه ميكنم ميخندم ! ميخوام يه آينه سوار كنم جلوي خودم تا غم و غصه رو از ياد ببرم.»)

كاشكي اون پرانتز ادامه داشت!!

از اون فضاي سياه در آورد من رو !!

خدايا بعضي موقع ها ازت بدم مياد .........

بعدش ميگم تقصير اون خداي بنده(!!) (( نه اينكه من بنده خدام ايشون ميشن خداي بنده!!)) چيه ..تو بي عرضه ايي كه هي واسه خودت مشكل درست ميكني ....

يكي مياد يه گره درست كنه تو زندگيت كمكش ميكني بجا كه نذاري !!(كه البته از قضيه كمك به ديگران ميشه اين امر رو يعني كمك به ديگران جهتگره زدن و چاله درست كردن تو زندگي ميشه از اين نقص بعنوان يك ارزش ياد كرد... من مرده همين كمكها هستم به خداوندي خدا قسم!!)

بعدش ميبينم نه راستكي تقصير خداي بنده نبوده كه هرچه هست از همون بنده است در اين مواقع ميگم خدا ببخشيد چقدر شما باحاليد ............نه خدايي نميدونيد خدا چقدر با حاله.......همين نوشته رو ببينيد وقتي از خودم نوشتم اونقدر مشمئزه كننده بود نوشته كه خودم خواستم ننويسم ولي همين كه اسم خدا رو آوردم يهو يه آرامشي اومد تو دلم نگو ......

الاني مثل يه آسمون بهاري بعد بارونم با اين تفاوت كه از بارون سياه خبري نيست و خود خدا مرحمت فرمودند يه حالي عطا نمودند به ما عين اينكه با شلنگ آب پاش آب ميدي به گلي بعد ظهر ها مثل همون ........

خدايا دوست دارم شما رو ........

نميتونم بگم دوست دارم تو رو ........... نه اينكه زشته .....هرچند ميدونم آدم هرچي بي تكلفتر باشه پيش شما عزيزه .اما اينقدر خوبيد شما كه من (( پيش شما بايد بگم ما ولي اينقدر ضايع هستم به اندازه نيم من يا ربع من هم نميشم پس اجازه ميخوام بگم من يا نيم من يا ربع من يا يه مولكول من يه اتم من يه الكترون من يا اصلا يه كوارك من نه نه اصلا هيچي هيچي هيچي ))

اما اينقدر خوبيد شما كه ( ) نميتونم تو صدات كنم .......

الهي و ربي و سيدي و مولاي من لي غيرك

يا غايت آمال العارفين يا غياث المستغيثين يا حبيب قلوب الصادقين يا اله العالمين......

يا سريع الرضا (يكي از بهترين بهترين و بهترين فراز دعاي كميل همين لفظ يا سريع الرضا است ...) اغفر لمن لا يملك الا الدعا..ارحم من راس ماله الرجاء و سلاحه البكاء

(همون آبي كه خدا عصر رو باغچه دل مرده هايي مثل ( ) ميريزه.......سلاح ميشه همون اسلحه نه!! بعدش يارو خيال ميكنه ما دنبال سلاح اتمي هستيم ........ شايد دعاي كميل رو اينطور بخونن اون ور آبيها... سلاحه اتميه و اف بيستيه !! و ناويه !!..................)

خدا كدوم رو بيبشتر حال ميده........

اه پسر رفتي تو فاز سياست زود درا نميخوايم .........

بسه!!

............................................................

نخواستم بنويسيم ديگه

دوستان پيغام دادن و پسغام حضوري و غيابي (چقدر مهم هستيم !!)

ديديم حجت هنوز هست اما واسه اينكه حرفمون دروغ در نياد اونجا ديگه نمينويسم ...............

از اين رو يه جايي ديگه خواهيم نوشت ...........

و نشاني كوي مان رو ميدهيم به دوستان ............

الان هم يه تفال به حافظ بزنيم واسه شعر سردر خونه دلمون و اگه مرحمتي شد اسمي هم توشه دريشي ما كناد!! كه چه بهتر!! اسم رو از حضرت حافظ سوغات ميگيريم انشاء الله........

اول بريم وضويي بگيريم ...

------------------------

بين اين دو خط چين بيرون بوديم و در حال وضو گرفتن ......

حافظا: قدحت پر مي باد كه به تدبير تو تشويش ما آخر شد.........

اين فال ما:

من كه باشم كه برآن خاطر عاطر گذرم

لطف‌هاي كني اي خاك درت تاج سرم

دلبرا بنده نوازيت كه آموخت بگو

كه من اين ظن به رقيبان تو هرگز نبرم

همتم بدرقه راه كن اي طاير قدس

كه دراز است ره مقصد و من نوسفرم

اي نسيم سحري بندگي من برسان

كه فراموش مكن وقت دعاي سحرم

راه خلوتگه خاص م بنما تا پس ازين

مي‌خورم با تو و ديگر غم دنيا نخورم

خرم آن روز كزين مرحله بربندم بار

و زسر كوي تو پرسند رفيقان خبرم

حافظا شايد اگر در طلب گوهر وصل

ديده دريا كنم از اشك و درد غوطه خورم

پايه نظم بلند است و جهان گير بگو

تا كند پادشه بحجر دهانن پر گهرم

(( راستي خوشم نيمود غلط گيري كنم و بازخواني از متن پس به بزرگي خودتون ببخشيد))

يا علي مددي!!

جوشش

آغازي بر يك پايان!!